การทดสอบการลดยาต้านจุลชีพด้วยวิธีฆ่าเวลา

การทดสอบ Time-Kill In Vitro assay เรียกว่า "การทดสอบการระงับ" เนื่องจากปริมาตรที่วัดได้ของแบคทีเรียที่คุกคามหรือสารแขวนลอยของเชื้อราจะถูกถ่ายโอนไปยังวัสดุทดสอบที่เป็นของเหลวเจือจางหรือทำความสะอาดเพื่อระบุว่าสายพันธุ์คุกคามถูกฆ่าได้เร็วเพียงใด โดยหลักการแล้วขั้นตอนเดียวกันนี้ใช้กับการทดสอบสารต้านจุลชีพลดแรงตึงผิวตามวิธี ASTM และ AATCC

แนวคิดพื้นฐานของการศึกษา Kinetic Time-Kill คือการกำหนดอัตราการฆ่าจุลินทรีย์โดยผลิตภัณฑ์เป็นฟังก์ชันของข้อมูลการอยู่รอดที่บันทึกไว้ในช่วงเวลาที่เปิดรับแสงที่เพียงพอเพื่อให้สามารถสร้างกราฟที่จำลองการลดลงของประชากรได้

โดยทั่วไปและไม่เป็นทางการ 3 Log ₁₀ การลดลงถือเป็นระดับประสิทธิภาพขั้นต่ำที่บ่งชี้ว่าผลิตภัณฑ์มีฤทธิ์ฆ่าเชื้อจุลินทรีย์อย่างมีนัยสำคัญ น้อยลงบ่งชี้ว่าจุลินทรีย์จำนวนค่อนข้างมากสามารถอยู่รอดได้หลังจากการรักษาด้วยผลิตภัณฑ์เช่น 1 เข้าสู่ระบบประชากรแบคทีเรียล้าน ₁₀ การลดลง (จำนวนเล็กน้อยเมื่อพูดถึงการปนเปื้อนของแบคทีเรีย) หมายถึงแบคทีเรีย 100.000 ตัวที่เหลืออยู่

แบคทีเรียหรือเชื้อราที่เกิดมักจะถูกเติมโดยไม่เจือปน (99%) หรือเจือจาง 10% ในผลิตภัณฑ์ทดสอบเป็นสารแขวนลอยในน้ำเกลือ 0.9% จุลินทรีย์สัมผัสกับผลิตภัณฑ์เป็นระยะเวลาหนึ่งหรือหลายช่วงเวลาที่กำหนดโดยโปรโตคอลจากนั้นปริมาณสารแขวนลอยที่วัดได้ซึ่งมีจุลินทรีย์และผลิตภัณฑ์จะถูกถ่ายโอนไปยังของเหลวที่ทำให้เป็นกลางซึ่งพิสูจน์แล้วว่ามีประสิทธิภาพในการกำจัดคุณสมบัติต้านจุลชีพของผลิตภัณฑ์

จากนั้นสารแขวนลอยนี้จะถูกทำให้เจือจางตามลำดับ (โดยปกติคือ 1:10) และเทหรือกระจายส่วนผสมของอนุกรมการเจือจางสองชุดขึ้นไปบนอาหารเลี้ยงเชื้อเพื่อให้สามารถระบุจำนวนของแบคทีเรียหรือเชื้อราได้ กุญแจสำคัญในกระบวนการนี้คือแต่ละอาณานิคมแสดงถึงการเติบโตของจุลินทรีย์กลุ่มเดียวที่รอดชีวิตจากการสัมผัสกับผลิตภัณฑ์และด้วยเหตุนี้จำนวนผู้รอดชีวิตจึงถูกระบุสำหรับการเจือจางหลังการสัมผัสที่กำหนดในผลิตภัณฑ์ / จุลินทรีย์ที่ถูกระงับ ตัวเลขนี้คือเปอร์เซ็นต์และบันทึก ₁₀ ใช้ร่วมกับจำนวนประชากรเริ่มต้น (ตามที่อธิบายไว้ข้างต้น แต่เป็นตัวเลขจากการเจือจางของสารแขวนลอยเดิมที่ใช้ในการฉีดวัคซีนของผลิตภัณฑ์) เพื่อกำหนดการลด